Çalışanların Sessizliği Aslında Bir Çığlıktır!

Levent Taşkın
 

Bir iş yerinde yöneticilerin çalışanlarla iletişimi zayıf, üstten bakan tavır ve davranışlarla itici, çalışanlarla ilgisiz, aşırı otoriter, baskıcı ve saygısız ise çalışanlarda huzursuzluk yaratır. Buna bağlı olarak iş yerinde adil ve güvenli bir ortam yaratılmamış olur. 

Çalışanlarda yüksek strese, iş yükü dengesizliklerine, endişeye ve belirsizliğe neden olan bu eko sistem düşük motivasyon, düşük bağlılık, sorumluluk almama, işten ayrılmaya fırsat kollama gibi eğilimlere neden olur. Bu psikoloji ile çalışan kişilerin iş yerinden zaten yeterli ve hakkaniyetli ücret veya gelir ettiğine inanması, adil bir performans değerlemesi beklemesi ve kariyer fırsatlarının sunulmasına inanması mümkün olamaz.

Bütün bunlar olurken eğer hiç kimse bu olan bitenlere karşı tepki vermiyorsa veya tepki verdiği ve sorunları dile getirdiği halde cezalandırılıyorsa, bu iş yerinde çalışmaya devam edenler derin bir sessizliğe bürünürler. Aslında bedenleri iştedir ancak duyguları, enerjileri ve motivasyonları o günün bir an önce bitmesine yöneliktir. Sorumluluk almadan, fazla efor sarf etmeden, yavaş ama standart bir iş çıkararak akşamın olmasına odaklıdırlar. Sessizdirler ama bıkmış, umutsuz ve yorgundurlar. Bir an önce başka denizlere yelken açmanın derdinde arayış içindedirler. Sessiz bir direniş içerisindedirler. Ancak bu şekilde çalışarak kendisine yapılanlara karşı ceza keseceklerini düşünürler.

Çalışanların sessizliği aslında ileride batacak olan bir geminin çığlığıdır. Sorunları görmek istemeyen, fırtınadan önceki sessizliği fark etmeyen, problemlerin çözülmesine çaba sarf etmeyen ve genel mutsuzluğa rağmen kraliyetlerinin süreceğine inanan şirketler ve yöneticiler er ya da geç rekabetten uzaklaşacak, onların çığlıklarını da duyan kalmayacaktır.